GATUNKI MANGI I ANIME

Japońska popkultura to fenomen sam w sobie, którego lwią część stanowią manga i anime. Czytając recenzje, na pewno nieraz trafiliście na dziwne słowa, których znaczenia nie rozumieliście, a wydawały się one kluczowe do określenia, czy dana pozycja przypadnie wam do gustu. Tak się składa, że oprócz zwyczajowych gatunków, jak np. komedia, romans, dramat, Japończycy wymyślili całkiem sporo unikalnych nazw, dzięki którym już na pierwszy rzut oka widać, czego można się spodziewać po danym tytule.

Fear no more! Zaraz wyjaśnimy sobie, co oznaczają wszystkie te seineny, shōneny i inne japonizmy.

Najmniej szczegółowy podział dotyczy grup osób, dla których przeznaczony jest dany tytuł. Podstawowymi kryteriami wyboru są płeć i wiek. Wyróżniamy 5 gatunków:

Kodomo – utwory powstałe z myślą o dzieciach (zarówno chłopcach, jak i dziewczynkach), głównie między szóstym a jedenastym rokiem życia; skupiają się na tematach związanych z rodziną i przyjaciółmi, np. Hamtaro albo Doraemon.

(źródło)

Shōjo (jak również shoujo) – pozycje kierowane do dziewcząt w wieku 7-18 lat. Głównym tematem są relacje między bohaterami, w szczególności zawirowania miłosne. Przykładem mogą być: Kamisama Hajimemashita, Hana Yori Dango, Perfect Girl Evolution.

Shōnen (jak również shounen) – chłopięcy odpowiednik shōjo; osią wydarzeń często są walki, dzięki którym bohater dorasta i – ostatecznie – spełnia swoje marzenia, np. Dragon Ball, Król Szamanów, Naruto.

Josei – target to zazwyczaj kobiety między 18 a 30 rokiem życia. Gatunek obraca się wokół problemów życia codziennego w Japonii i utrzymany jest w znacznie poważniejszym klimacie niż shōjo, nieraz porusza kontrowersyjne tematy. Przykłady: Nana, Kuragehime, Paradise Kiss.

Seinen – męski odpowiednik josei, który porusza podobne tematy, co shōnen, tyle że w dojrzalszy sposób. Pojawiają się w nim o wiele dosadniejsze sceny przemocy, przekleństwa, a czasem nagość (nie ma to jednak nic wspólnego z hentai, o którym troszkę niżej). Przykłady: Akira, Hellsing i Ghost in the Shell.

(źródło)

Oczywiście powyższe gatunki stanowią raczej sugestię, aniżeli zasadę, i nie należy się do nich stosować w stu procentach. Sama jako dziecko uwielbiałam Króla Szamanów, podejrzewam też, że niejeden chłopiec obejrzał Czarodziejkę z Księżyca. Podobnie sprawa ma się z wiekiem – jeżeli ktoś pełnoletni ma ochotę obejrzeć lub przeczytać coś z gatunku shōjo albo shōnen, nic nie stoi temu na przeszkodzie; należy jednak uważać w drugą stronę, gdyż pewne treści poruszane w josei albo seinen są po prostu nieodpowiednie dla młodszych widzów/czytelników.

Jak widzicie, tematyka powyższych gatunków jest na tyle obszerna, że w praktyce ten podział na niewiele się przydaje. Dlatego też mamy do dyspozycji gros nazw, które pozwalają lepiej zorientować się w temacie, jak np. magia (dla tych, co lubią chodzić z głową w chmurach) albo realizm (dla tych, co wolą twardo stąpać po ziemi). Jest tego o wiele więcej, ale nazwy są tak oczywiste, że nie będę ich przytaczać. Zajmę się tylko tymi nieco bardziej skomplikowanymi.

Ecchi – pozycje pełne podtekstów seksualnych, czyli dużo podwiewania minispódniczek i bliskich ujęć bielizny; zdarza się także lądowanie twarzą w czyimś kroczu lub nienaturalnie wielkim biuście. Przykłady: Green Green, Panty & Stocking with Garterbelt.

Harem – osoba jednej płci ma wzięcie u sporej liczby przedstawicieli płci przeciwnej. W haremie najczęściej spotykamy dwa rodzaje postaci: bishōjo (piękna dziewczyna) i bishōnen (piękny chłopak). Jeśli w centrum zainteresowania jest dziewczyna, otaczają ją sami bishōneni (co nazywamy odwróconym haremem), jeśli chłopak – o jego względy starają się bishōjo (po prostu harem).


(źródło)

Hentai – animowana pornografia, czyli sceny seksu ukazane z wszelkimi możliwymi zbliżeniami na genitalia. W ramach hentai możemy wyróżnić takie gatunki jak: lolicon (inaczej: rorikon) i shotacon, gdzie jako obiekt uczuć występują odpowiednio dziewczynki i chłopcy w wieku 8-13 lat. Co dziwne w Japonii to zupełnie legalne.

Live action – aktorska adaptacja mangi lub anime. Przykładów jest od groma, bo właściwie każdy popularny utwór prędzej czy później zostaje zekranizowany: Lovely Complex, Hana Yori Dango, Hanazakari no kimitachi e, a ostatnio dość głośno było o Attack on Titan.

Mechy (jak również mecha) – wydarzenia najczęściej rozgrywają się w niedalekiej przyszłości. Bohaterowie sterują wielkimi humanoidalnymi robotami, walcząc z potworami lub przeciwnikami również posiadającymi mechy. Przykłady: Code Geass, Neon Genesis Evangelion, Gundam.


(źródło)

Shōjo-ai (jak również shoujo-ai) pozycje ukazujące miłość dwóch kobiet, skupiające się na ich emocjach i przeszkodach, które muszą pokonać, by być razem. Taka komedia romantyczna w wersji damsko-damskiej. Relacje dziewcząt nie wykraczają poza trzymanie za rękę i pocałunki. Przykłady: Girl Friends, Kapłanki przeklętych dni.

Shōnen-ai (jak również shounen-ai) – odpowiednik shōjo-ai, tyle że przedstawiający relacje między dwoma mężczyznami. Targetem są młode dziewczęta. Przykłady: Gravitation, Loveless.

Nazw shōjo-ai i shonen-ai często używa się zamiennie z kolejno: yuri i yaoi, ale istnieje między nimi zasadnicza różnica – te drugie zawierają sceny łóżkowe. Przykłady: Citrus (dla yuri), Zakochany tyran (dla yaoi).

Wszystko jasne? No to lecimy dalej!

Mangę i anime nieraz określa się przy pomocy występujących w nich postaci: uczniowie, magowie, bóstwa… O ile łatwo wywnioskować, że w pierwszym przypadku akcja będzie się toczyła w szkole, w drugim najprawdopodobniej będziemy świadkami walk pomiędzy magami, a w trzecim zapoznamy się bliżej z mitologiami różnych zakątków świata, o tyle trudniej zrozumieć choćby typowo japońskie anthro czy yōkai. Już śpieszę z wyjaśnieniami.

W japońskich anthro mamy przynajmniej jedną postać, która stanowi mieszankę człowieka i zwierzęcia. Może to być zwierzę chodzące na dwóch łapach albo człowiek ze zwierzęcymi uszami i ogonem (ewentualnie inną częścią ciała). Bardzo często w ten sposób przedstawia się yōkai.

Mahō-shōjo (jak również mahou-shoujo albo magical girls) – nastoletnie dziewczęta, które ratują świat, dzięki magicznym mocom. Elementem charakterystycznym tego gatunku są magiczne przemiany dziewcząt. Przykłady: Czarodziejka z Księżyca, Puella Magi Madoka Magica, Superświnka.

Shinigami – japońska personifikacja śmierci. Przykłady: Death Note, Bleach, Soul Eater.

Yōkai (jak również youkai) – potwory z japońskiej mitologii (kappa, kitsune i wiele innych). Przykłady: Kamisama Hajimemashita, Nurarihyon no Mago, Strażnik domu Momochi.


(źródło)

Jak widzicie, manga i anime pokrywają naprawdę spory obszar zainteresowań, mam więc nadzieję, że tym słowniczkiem nieco rozjaśniłam wam co i jak. Na zakończenie dodam tylko, że nie wszystkie azjatyckie komiksy to mangi, choć tak właśnie przyjęło się je ogólnie nazywać. Tak naprawdę manga to komiks japoński, manhua – chiński, a manhwa – koreański.

Jeśli macie ochotę poszerzyć swoją wiedzę o takie słówka jak AMV, opening czy Visual Novel, zapraszam do słowniczka, który jest swego rodzaju uzupełnieniem tego wpisu.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s